Η μεταπολεμική βιομηχανική ανάπτυξη

Κατά τη διάρκεια της Κατοχής και του Εμφυλίου, πολλά εργοστάσια της Νάουσας καταστράφηκαν. Ωστόσο, από τις αρχές ακόμα της δεκαετίας του 1950 παρατηρείται ραγδαία ανανέωση των εγκαταστάσεων και του εξοπλισμού τους, πάντα στον τομέα της κλωστοϋφαντουργίας, που διευρύνεται όμως λίγο αργότερα με την παραγωγή νέων προϊόντων από συνθετικές ίνες (κουβέρτες κρυλόρ) και έτοιμων ρούχων — διατηρώντας πάντα και επεκτείνοντας τις δραστηριότητες στον τομέα των εξαγωγών, που σε ορισμένες περιπτώσεις φτάνει μέχρι το 95% της παραγωγής. Οι εγκαταστάσεις των Κλωστηρίων Ναούσης και της Βαρβαρέσος - Ευρωπαϊκά Νηματουργεία είναι από τις μεγαλύτερες και πλέον σύγχρονες του είδους στην Ελλάδα.

Από τη δεκαετία του 1960 και μετά δημιουργούνται στη Νάουσα βιομηχανικές μονάδες με εντελώς διαφορετικό προσανατολισμό. Είναι στενά συνδεδεμένες με τη ραγδαία μεταπολεμική ανάπτυξη της φρουτοκαλλιέργειας και της αμπελοκαλλιέργειας στην περιοχή. Κονσερβοποιεία, ψυγεία διαλογητήρια φρούτων, μονάδες κατασκευής αγροτικών μηχανημάτων και εξοπλισμού, αλλά και βιομηχανίες πλαστικών, επιπλοποιίας και κουφωμάτων δημιουργήθηκαν η μία μετά την άλλη, κυρίως στην περιοχή γύρω από το σιδηροδρομικό σταθμό. Και βέβαια τα μεγάλα οινοποιεία της αμπελουργικής ζώνης που συγκεντρώνουν ολόκληρη την παραγωγή των αμπελιών της περιοχής και παράγουν το περίφημο κρασί ονομασίας προέλευσης«Νάουσα».

Η διαπίστωση του ιστορικού Ε. Στουγιαννάκη ότι η Νάουσα αποτελούσε την «τροφό του βιομηχανικού πνεύματος...» θα μπορούσε, αναλογικά, να ισχύει ακόμη και σήμερα. Αρκετές βιομηχανίες της Νάουσας περιλαμβάνονται μεταξύ των 100 μεγαλύτερων βιομηχανιών της χώρας. Δυστυχώς σήμερα, κάποιες από τις σημαντικότερες μονάδες έχουν διακόψει τη λειτουργία τους λόγω οικονομικών προβλημάτων, με αποτέλεσμα η πόλη να αντιμετωπίζει το φάσμα της αποβιομηχάνισης και το σημαντικότερο πρόβλημά της να είναι η ανεργία.